Oddział Zbiorów Specjalnych

Kierownik Oddziału
dr hab. Rafał Wójcik, st. kustosz dypl. 
tel. 61 829 3829

Pracownicy 

Zbiory Specjalne

– to pojęcie, które pojawiło się w bibliotekarstwie już w połowie XIX wieku, kiedy to pojawiła się koncepcja wyodrębnienia z ogólnych zbiorów pewnych zespołów obiektów ze względu na ich cechy formalne. Były to przeważnie rękopisy, kartografia, ikonografia, najstarsze druki – inkunabuły, zbiory szczególnie cenne, rzadkości o charakterze muzealnym. Na przełomie XIX i XX wieku wyodrębniono zbiory fotografii, nut. 

Dziś mianem tym określa się zespoły materiałów bibliotecznych wymagające szczególnych sposobów opracowania, udostępniania i konserwowania. Są to grupy dokumentów wymagające z różnych względów innego niż „zwykłe” druki traktowania. 

Jest jeszcze jeden moment wyróżniający zasób zbiorów specjalnych w bibliotece a przynajmniej jego starszą część – ich wartość zabytkowa, pochodzenie, wiek oraz zainteresowanie jakie wzbudzają zwłaszcza wśród przedstawicieli nauk historycznych. Dokumenty znajdujące się w zbiorach specjalnych to w przeważającej części źródła, dzięki którym kolekcje te stają się znakomitym warsztatem pracy badawczej, dokumentarnej, bibliograficznej, edytorskiej. Zbiory Specjalne stanowią integralny składnik dziedzictwa kulturowego. 

Biblioteka Uniwersytecka w Poznaniu w ciągu swego przeszło 90-letniego istnienia zgromadziła w swoich zbiorach blisko 450 tysięcy dokumentów specjalnych różnego rodzaju, różnej daty i proweniencji i o różnym stopniu wartości poznawczej i zabytkowej – od średniowiecza do czasów najnowszych. 
Najstarsze obiekty pochodzą z przełomu X/XI wieku. Są to pergaminowe rękopisy muzyczne. Najstarszy starodruk pochodzi z 1475, polonik (fragment kalendarza) z 1500 a druk w j. polskim powstał w 1534. Unikatowy charakter mają materiały związane z Targowicą, czy zbiór fotografii poznańskich (ok. 1875-80) i pocztówek z przełomu XIX/XX wieku. 

Loading...