Indonezja na styku kultur

„Niniejsza panorama spojrzeń na Indonezję stara się ponownie zrekonstruować wybrane wątki wyspiarskiej krainy rozpostartej na zachód i na wschód od linii Wallace’a, silnie naznaczonej przez oddziaływanie rowu sundajskiego. Kraj ten, choć daleki pod względem społeczno-kulturowym od Polski, to łączą nas barwy biało-czerwonej flagi, co może wywoływać poczucie osobliwej bliskości. Archipelag wysp zarówno pod względem geograficznym, jak i kulturowym spaja zróżnicowane systemy religijne i szeroki wachlarz etnicznych enklaw, z których rodzi się swoiste bogactwo kultywujące swoją tradycję. Powyższa ekspozycja w równie synkretyczny sposób wiąże nieliczne klisze z bardziej reprezentacyjnymi ujęciami ludzi, spektaklami natury, artefaktami kultury osobliwymi dla danego regionu. Odmienność od tego, co można zobaczyć na kontynencie stwarza okazję na zapoznanie się z tym, co inne, przesiąknięte niejednorodną stylistyką „wyspiarskości”, orientalną architekturą pełną dachów wznoszących się ku górze, rzeźb w ludzkich ubraniach ludzi, mleka imbirowego (susu jahe) i sklepów z batikiem. W przestrzeniach kultury stykamy się zaś z teatrem cieni (wayang kulit), lalkowym (wayang golek), aktorskim (wayang wong/orang), tudzież z orkiestrą gamelan. Jako „literatura mniejsza” stanowi zatem nietuzinkowe, wernakularne dopełnienie styku tego, co azjatyckie z tym, co oceaniczne”.

Kamil Lipiński