Zbiór kartograficzny Biblioteki Uniwersyteckiej sięga początkami pierwszych lat istnienia biblioteki i związany jest z powstaniem w 1902 Kaiser Wilhelm Bibliothek. Z tego czasu zachowały się przede wszystkim XIX-wieczne mapy topograficzne Prus i państw zachodnioniemieckich. Po powstaniu Uniwersytetu Poznańskiego w 1919 roku nastąpiła polonizacja zbiorów. W chwili wybuchu II wojny światowej zbiory kartograficzne liczyły już ok. 5.800 map i 52 atlasy. Przełomowym okresem były lata 1945-1949. Wówczas to dzięki akcji gromadzenia tzw. zbiorów zabezpieczonych dział wzbogacił się o piękne i cenne obiekty map i atlasów.

W 1949 utworzono w ramach Oddziału Zbiorów Specjalnych Samodzielny Referat Kartograficzny, przekształcony w Sekcję Zbiorów Kartograficznych a następnie w Pracownię Kartograficzną.

Chronologiczny zasięg zbiorów jest bardzo szeroki. Reprezentowane są w nim obiekty mapowe bądź atlasowe od XV do XX wieku. Wśród cennych materiałów na szczególną uwagę zasługuje m.in.:

Pracownia posiada liczne wydania atlasów Orteliusa, Mercatora, Jansoniusa, Homanna i innych. Godny uwagi jest też zbiór poloników liczący blisko 300 jednostek zespół map Polski z XVI i XVII wieku. Zbiory zawierają również wiele cennych źródeł kartograficznych do dziejów Poznania i Wielkopolski.

W pracowni znajduje się bogaty księgozbiór podręczny, szczególnie z zakresu historii kartografii. W Pracowni znajdują się katalogi obejmujące zbiory z podziałem na mapy i atlasy.